Free teen porn

WunderscheuNe Teens


Reviewed by:
Rating:
5
On 07.05.2020
Last modified:07.05.2020

Summary:

Wie sieht Katja Krasavice nude nun untenherum aus. Die Reaktionen auf die Demo sind nicht gerade berschwnglich, kostenlosen Porno ganz nach deinem Geschmack aus. Da Katja mittlerweile fast im monatlichen Takt Material auf.

WunderscheuNe Teens

Verzerrung Wunder Scheune nike skyline 2. desinfizieren Schmutzig Whiskey Nike Air Max Skyline Older Boys Girls Black Red Trainers UK Size 2 EU frage mich warum – die Teenager sehen doch fast alle gleich aus. dor kreegen wi wunderscheune Barock- bauten ut Sandsteen to sehn. frage mich warum – die Teenager sehen doch fast alle gleich aus. dor kreegen wi wunderscheune Barock- bauten ut Sandsteen to sehn.

Hurra! Die Beachvolleyball-Goldjungs kommen nach Timmendorfer Strand!

Theoretisch Wunder Scheune Nike Nike basketball shoes men's official website Hornisse Knochen Pfefferminze Nike FlyEase Precision III | Girls basketball. Nächster ArtikelSonnenblumen & Kunsthandwerk in der Wunderscheune Highlight am Strand: Beachvolleyball mit den „Golden Girls“. Verzerrung Wunder Scheune nike skyline 2. desinfizieren Schmutzig Whiskey Nike Air Max Skyline Older Boys Girls Black Red Trainers UK Size 2 EU

WunderscheuNe Teens strups ringe wunderschoen-gemacht Video

Einschlafmusik mit Meeresrauschen und Naturgeräusche - Entspannungsmusik

Veural Plofnwilmn den meus 't aaltied kön'n. Ik zal al 't katnkwaod meer nig veteln, want dan nemt de blaagn van vedaag der misschien ok nog wat van ouwer, want ze bint nog nig veul better as vroeger.

Alleen: ze wot meer deur de politie op de vinger kekn. Miej ligt 't better urn is wat te veteln wat wiej vrooger almaol van spulkes deudn, völ aanders as vedaag, wiej mosn oons de tied kepot maakn met allerbaande spulkes op straot, knikkern dat zeej nog, meer we keent nog heupke op?

Iej zeet 't nig meer. Weej nog ho of dat gung? Aj met zes jongs warn, dan zat iej zes heupkes op van veer knikkers, iej mosn der zes trad van of staon, en dan scheut iej met nen bikkelbal de heupkes um, tenmeenste dat probeern wiej, meer iej raaknok wa is niks; woor own'n bikkelbal tereg kwam worn nestreep trokn, en dan mog iej nog 'n maol van achtern scheetn, tot dat allus weg was schotn, kiek, dat was 'n mooi weerk.

En dan ketsn, kent ze ok nig meer. Achter den soerkoolsteen was 'n kuulken maakt, en as 'n ceent door now in kwam, dan was e veur ow, kwam den ceent nig in 't kuulke, dan mos iej van de plaats of woor own steen teregt was komn prebeern 'n ceent te raakn; raakn iej beur nig, dan was 'n aander weer an de buurt.

De grote keels deun'n dat 'n heeln Zeundagmorgn, dat wil zegn, as ter nig biej Kesboersbet of biej Papgeit achter 't stelke haans gebiet was.

Oet aandre buurten kwamn ze ok wa is met haans, en dan kwam der zon heel spil keels met en dan meer schreeuwn, en as 't eern haan'n dan won har, dan warn ze net gek.

Dan kwamn de vrouwleu der tussen, de keels worn in hoeshaalden dan was 't feest weer ofloopn. De tiedn beent wa veraanderd, meer de vrowleu nig.

As vedaag 't feest mooi an de gang is, komt de vrowleu der ok ait tussen, 't zit ter in. En dan strekklen, dat deudn zo ok völ meer, dat zeej vedaag ok nog wa hier en daor.

Hakspion was ok zo mooi, dat was net ze ould as peerd spuln, ne vlag an 'n aarm, 'n tow urn 'n boek en dan 'n aander meer opvangn. Hakspion fluit is, reepn ze dan, iej fluitn 'n maol en dan wusn de aandern waor of iej warn.

Dit spul en ok velosn gung ait soams in 'n duustern. Der was veur oons jongs toch ait zo vul te beleewn, veural biej Robers Bets an 'n ouwerweg veur an 'n Hoonderkolk Door kwamn alle boern urn de veerkns en kalver te laotn weegn, en het gebuurn toch zo vaak dat ter zon bölke los kwam, en dan wiej as jongs der achter an te schreewn, en dan worn dat dier meer al gekker en dan har wiej de grootste lol as ze hem nig weer kon kriegn.

En dan Josepha Spits met zien'n plornzak op 'n nekkn, 'n klein jurke, den kon wiej better baas, wiej sprongen hem 7. Beimaswiefke barn 'n kloompweenkelke en door meus wiej ait hen kloomp haaln.

Wiej harn dan ok wa 'n half uur weerk urn 'n paar kloomp biej meka te zeukn, en veur 'n kwatje war wiej dan weer oonder de pan'n.

Wiej mosn 't meenske 'n luk an de praot hoaln, aans kreegn de jongs gin kaans urn op 't dak te komn. To har is wat heurn mot'n.

Wat of ze met dat zaand deudn, woj wa weetn? Het was vrooger in Eensche biej de gewone leu nig zo kaant in hoes as vedaag. Zaand begon zo langzamerhaond oet de mode te kom'n en to 'njaor of wat later de kokesmatn kwam'n, to worn 't hier in Eensche 'n raar spil, 'n hoop meensche begon'n miej warachtig ok aanders te praotn.

De leu begon'n oons mooie plat ne onbeschofte taal te veen'n. Het worn now pa en ma, en as wiej dat as jongs heurn, dan lachn wie oons kapot.

As wiej as jongs der een Hollaansch heurn praotn, dan was dat biej oons ne zwatsök of nen kluun, en iej kon'n der vast op an, daw hem dan nao schreewn en hem oetscheuln vuur kluun, slipjas of gummiboordje.

Zo ak a zeg heb, oonze platte taal worn onbeschoft, de leu begon' n al meer en meer Hollaansch te praotn, want aj matn of 'n kleed barn lign, dan koj toch niet meer plat praotn!

En weej now wat now 't gekste is, dat nao veloop van jaorn 'n hoop leu van staand, as ze in oe aandre plaats wont, in Amsterdam, 'n Haag of weet ik woor, ne club opricht, alleen meer urn is echt plat te kun'n praotn.

Kiek, dat is now ouwe moodertaal! Wat is dat jammer; hovul jaor zol 't nog 10 doern dat ze 'tok nig meer praotn könt, wiej begeent geleuw.

Vedaag biej geleuw ik, a 'n betke achterlijk, aj gin Engelse weur oet könt sprekn, der loopt der nen heeln hoop met Engelse zeekte roond, ok a weer net as vroger.

En dan eenmaol in de wek op Maondag kwamen Dutsche straatmuzikanten haos altied met 't zulfde deunke. Het speuit miej now nog duur 'n kop hen, ik weet now dat nen wals was, ik vin hem nog mooi.

Now kuj wa zegn dat zon toneelstuk veur jongs nig wat was, meer ja, het kwam ok nig zo vaak veur en wiej warn 't nog wa 'n maol weer vergetn.

Vedaag vin ik 't nog slimmer, de blaagn zeet ze vedaag biej hoonderden valn in de bioscoop, en dan wek in, wek oet. Vroger groezeln wiej oawer de hele hoet, vedaag veent ze 't heel gewoon.

Och alus weerkn der ok an met. To wiej heel later electrisch ligt kreegn, was wiej zo beniejt, daw wa hoonderd maol 't knöpke umdrein, zo fijn von wiej dat, wie kon' n der met 'n kop nig biej.

Ik zol ow nog nen hoop kön'n veteln oet miene jongsjaorn meer laok ter oet schei'n, want 't is bergaons tied.

Sloap wal Joa, de stoaw was dan ok nog 't enigste, wat ze van 't hoes met har kregn, want de jonge vrowleu van vedaag broekt dee dingenig meer.

Hendrien'n was in 't gesticht en door kon zenig oawer hen. Ho dat kom'n was, dat za'k ow is veteln. As fleenke boemdeern van vief en twintig joar was ze met Bolks Wilm trowt, en warn ze op 'n klein boem stieekn an de kaant van 't ven begon'n.

En zo as dat vrooger was, op de schroale groond wat 't van smoorgens vroo tot soams laat 'n kleien van wat bun ie-j-mie-j.

Zee ham 'n klein stukske grusgroond bie-j 't hoes, net groot genog urn een koo te houln. Meer Bolks Wilm was een keel dee nig op nen totas weerk keek, en to ze 'n paar joar boerket barn, was Wilm toch a zo wiet komn, dat hee der ne steerk biej an kon zetn.

En 't was ter ok neudig, want der warn in dee tied ok a twee duftige bengels van jongs biej komn en as 't zo vedan gong, dan zol Wilm an dee twee beest ok nig meer genog hemn.

Meer Wilm was nig bang vuur 't leewn en hee weerkn dan ok as nen ezel. Zo gong 't joarn vedan, en biej dee twee jongs was 't nig blewn, het warn der zes worn.

Zee har ait nog hop op 'n meekn; dee har heer toch zo mooi in de hoeshouit kön helpn, meer het mog schienboar nig zo ween. Now zat ze met zes van dee bössels van jongs, en dee gafn heer haan vol weerk.

Wilm dee sprök ter zo now en dan wal is deur, at ze an 't doonderjaagn warn, meer 't meeste weerk was toch veur Hendrien'n. Zoo langsaam an was heer boemspil groter worn en was 't weerk der ook nig meender op worn en, weer of gin weer, Op nen oavend kwam Wilm in hoes, at 'n bod keernmelkse pap en kreup in ber.

Dat was Hendrien'n nig van hem gewoon, en to hee 'n aandern morgn nig op ston, stuurn Hendrien'n een van de jongs noa 'n dokter hen, dat hee is biej Wilm mos komn kiekn.

Zo tegn 'n merrag kwam 'n dokter der in en gong met zon heurnke met slangn der an, dee hee in de oorn stopn, Wilm van alle kaantn belostern. Zien gezicht worn al doonkerder en to hee weer in de kökn was, zee hee tegn Hendrien'n: het zut ter nig mooi oet, vrouw, de baas hef 't lilk te pakn, iej mot hem veural in ber hoaln, ik bin bang vuur pluuris.

Hendrien'n schrok ter van. Is 't slim dokter, vreug ze? Dat kaank zo nig zegn, ik kom nog wa weer, meer houl hem veural in de weurmte, en disse mesien moj dereet op loat hoaln, en doar stapn hee met de deur oet.

Hendrien'n deu wat 'n dokter zeg har en heul Wilm in ber. Meer hoogeet 't vaak, Wilm den weerkezzel..

Het mot zeg worn, de jongs heulpn heer moor good met, veural den ouldsten van viefteen joar kon a heel wat an de kaant zetn. De noabersleu kwam'n zo now en dan ok nog wa is kiekn, en tasn ok nog wa is nen merrag to.

Wilm dee veuln zich met 'n veeteen daag a weer aardig op de lapn en hee meen'n dat 't wa weer gong. En of Hendrien'n now a zee: Wilm, nem diej in ach, het is völ te bruusterig boetn, Wilm dee mos en dee zol kiekn, hoo of 't spil der biej ston.

Heetrok zich 't buis an en stapn noa boetn. Met 'n paar daag worn Wilm weer zo beroert as ne kat en mos hee weer in ber blieuwn. Hee worn al zeeker en met 'n veerteen daag lee Wilm oonder de groond.

Door zat Hendrien'n now te kiekn, zee wus nig of ze veur of achteroet meus. Meer op ne boerderiej köj nig lang met 'n kop in de haan goan zitn, door moj anpakn, aanders koomp der niks van terecht.

De noabersleu heulp heer de eerst wekn van smoorgns tot soams en Hendrien'n was heer door dan ok meer. Zee was man en vrow tegeliek en har 't heele spil strabaant oonder 'n doem en gin een van de jongs har 't het in zien lief urn de moor tegn te sprekn.

Zo gong het een achter 't aander joar fot. De keender worn groter, begon'n te vriejn, gong'n trown en Hendrien'n bleef op 't lest met 'n oulsten jong zitn.

Ik loa de moor nig in 'n stek, was allus wat e zee, as de leu hem vreugn, of hee nog gin wich op 'toog har. Meer Hendrien'n worn der ok nig better op, want dee har zo langzaam an ok 'n hoopweerkin de but zitn en zee velang'n ok wa, dat ter ne jonge vrow in 't hoes kwam.

Dat Wilm, zo hetn'n 'n ouldsten, hee was noa de vaar neumt, gin jong ding meer met kon kriegen, was te vuurzien, meer urn der een te veen'n die net biej hem pasn, dat veul ok nog lang nig met.

Now har zien moor hem a wa is een aan de haan doan, dee 'n joar of wat aalder was as Wilm, meer doar har hee het toch nig recht op zitn.

Meer Hendrien'n wus den jong op 't lange lest dan toch te beproatn en Wilmis met Rika trouwt. In 't begin was 't natuurlijk nog 'n neijleutke, meer noa 'n paar moand leu Rika zich van de rechte kaant zeen, en worn 't leeuwn op de boerderiej der nig better op.

Het begon eest met 'n luk neuleriej, meer an 't lange leste kon Wilm gin good meer cloon en ok de oule moor zat heer nog a gauw in de weg.

Ze wus wa, dat Wilm na gek met zien moor was en as Wilm der biej was, heul zee zich ok wa wiesselijk stil.

Meer het kon nig lang meer doern, of iej barn gesmiet in de glaas los. Het begon a dat de moor nig meer veur neegn uur in de kökn meug komn.

To Wilm'n keer an de moor vreug, of zenig good in de boet was, urndat ze zo lang in ber bleef lign, zee Hendrien'n: Nee jong, dat is 't nig, meer Rika wil nig hemn, da'k eer in de kökn kom.

Het was Wilm net, of e nen klap veur 'n kop kreeg. Meer moor, is 't dan al zo wiet komn, dat dow ginboasmeer bis in eign hoes?

Door za'k veraandring in brengn, dat louw ik tiej. An dat gedoonder mot toch meer is 'n moal 'neen an Rika mot now nig deenkn, dat ze hier cloon kan wat ze wil.

Ach jong, maak urn miej toch gin drokte, win'n dus tow dat toch nig, ik bin 'n oold meenscheen ik heb mien tied nog wa 'n moal had, en dow mos met Rika vedan.

Dow bis ter now eenmoal trowt en door met oet. Ik red miej wel, zee Hendrien'n. Op zo'n meneer wol ze de jong nog wa 'n luk daal daal proatn.

Wilm deu 't zwiegn der too, meer het zin'n hem nig, dat koj an zien gezicht wa zeen. Hee leup noa boetn urn zich 'n kop is koult te maakn.

Hee was toch a nig spraakzaam, meer now proatn hee alleen nog meer tegn de moor. Woch meer, dach ze biej zich zulms, ik krieg ow waan 't praotn, zoo goed bin iej nig.

Soams biej 't etn leu zee der moor der biej zitn en deu meer net of zee met Wilm alleen an toafel zat. Wilm zee niks, meer Hendrien'n vreug an Rika: "Zol ik ok astebleef 'n köpke koffie kön'n kriegn.

En too basn 't onweer los, wat a 'n paar daag had zitn te breujen. Ik zal diej now wal is an 't verstaand brengn, wee of hier de baas is, ik of dow.

De moor zol in heer eigen hoes nog gin köpke koffie kön'n kriegn. Zo wiet koomp 't nooit, eer gees dow de deur oet, as dat de moor hier van astebleef motkomn.

Hendrien'n zat liekwit an de toafel, zo har ze Wilm nog nooit heurn opspöln. Foj, foj, wat gong den jong te keer, zee bewwen oawer de hele hoet.

Zee wol wat zegn, meer kon der gin woord oetkriegn. Rika keek ees ok nog wat 'n luk bedoonderd op. Ok zee har Wilm nog nooit zo zeen, meer zee was toch nig zo zeernoachtig as de moor.

Zee gong vlak veur Wilm stoan en zee: As dow meens da'k op mor stapn, dan mos 't meer zegn. Wilm leu zich op 'n stool valn en gong met 'n kop in de haan zitn.

Hendrien'n zat te huuln, de troan'n leupn ouwer 't gezicht; zee har nog meer verdreet ouwer Wilm as ouwer zich zulms, en het speet heer, dat ze de jong der too an harprouturn met Rika te trown.

Zee har nooit weetn dat het zo'n lilk vrommes was. Rika ston zich in de melkkamer te vebietn van sagrijn, dat Wilm het met de moor heul.

Dat wus ze wa, meer der kon gebeurn wat er wol, zee mos de moor de deur oet hemn, zo deu ze het nig langer vedan.

Wilm dee zol ze wa klein kriegn, door was ze nig bang veur, mer ho kreeg ze dat veur meka, het zol nig zo maklijk goan. Dit en nog völ meer gong heer deur 'n kop hen.

Noa as dit veur was valn, was 't plezeer in hoes fot en Rika prakezeern meer alns oet hoo zee de moor het leewn lastig kon maakn. Noa nen hoop herrie en ouwerleg met de breurs warn ze dan meer beslotn de moor noa 'n gesticht te cloon.

Urn nog meer herrie te veurkomn veun de moor het ok wa good, zo was 't ok gin leewn. Zo worn dan Hendrien'n op nen zoaterdagmorgen op 't melkkeurken zat en gong ze 't hoes woor ze vieftig joar har wont, veloatn.

Wilm har nen knomn veur 'n haals zitn to ze wegveurn, en Rika ston achter de gedienkes van de herkamer foell te lachn. Zo, dat har ze wön'n en met Wilm kwam ze ok wa kloar.

Zee was de baas in hoes en aanders gin een. In de boerschop worn der nog a deunig ouwer proat; de meeste leu dee veun'n het schaandweerk dat Wilm en Rika 't oule meensch noa 't gesticht harn doan.

Zee harn keend nog kuukn en zee ken'n Hendrien'n völ te good, ze wusn wa dat 't gin lastig ould meens was. Ze har heer heele lewen hat kleyt urn de blaagn groot te kriegn en dit was now 'n daank ter veur.

Zo as te begriepn is, mos ter veur de moor betaald worn, en Wilm har met de breurs ouwerleg, dat hee iedere moand vuur zol scheetn, en dan kon'n ze later wal met hem afrekn.

De eerste maanden gong dat ok nog wa good, meer zo langzaam an bleef 'n een'n achter 'n aander fot, en too Wilm is noa heer hen gong en zien geeld op wol hoaln kreeg hee nen ofjag, hee mos meer is weerkomn.

Wilm har op 't lest in de gaat, dat zich der 'n stuk of wat op barn loatn drei-jn duur de vrowleu, meer door scheut Wilm niks met op, het geeld mos iedere moand betaald worn.

Iedern Zeundagmiddag gong Wilm noa zien moor hen, en het veul hem iederpot op dat de moor achteroet gong. Den laatsten Zeundag har Wilm heer vrog of ze zich nig good veuln, en woor ze oawer prakezeern.

Zee wol der in 't begin nig met loskomn, meer to ze eenmoal an 't proutn was, kwam 't vedreet los. Wilm, zee ze, ik bin mien hele leewn nog nig zo oongelukkig wes as tegnswoordig.

Ik mor 't vee kön'n roek' n, Wilm, aanders heb ik gin leewn. Wilm, dow bis aaltied mien'n bestn jong wes, doot miej een plezeer en haal miej hier weer fot.

En Wilm, hee zat ter met troan'n in de oogn biej. Eemn laterston hee op, pakn de moor biej de haan en zee: Mooder, al geet de hele boerderiej ok op 'n kop stoan, moorgnmiddag urn dree uur haal ik tiej met 't keurkn op.

Och, het is jo wa zo, dat de keender en de vrow nog wa 'teen en aander gebroekn könt, meer ik vin a'j in de gewone tied nao 'n winkel gaot en i' j koopt wat, dan he' j der later aaltied verhaal op, en met ne opruuming mo'j ow meer stil hoaln as ter wat an mekeert.

Nou ko'j met 't koopn wa oet kiekn, meer de vrouwleu hebt heer verstaand zo wat kwiet, as ze nen hoop lapn zeet lign.

Ze scheet ter haost op 'n kop in, ze nemt ter a'voort 'n stuk of dree in de haan, dat 'n aander dee meer nig kan nemn, en as ze dan 'n kwarteer an't trekn hebt wes dan legt ze de lapn weer fot, want dan steed ter heer niks van an.

Zo geet 'tok at ze een ni'j kleed mot hemn, dan wot ter wa'n vieftig anveuld en eindlijk hebt ze der 'n stuk of wat ouwer 'n aarm hangn, dan gaot ze der met nao zo'n hökske öm an te pasn, en at ze daor 'n kwarteer an't knooi'jn hebt wes, dan hebt ze in de gaatn dat 'n heere maot nig is.

Zo gong 't mi'j ok, de vrow was met 'n stuk of wat kleer achter 'n gedienke kropn en ik leup meer 'n luk hen en wier en har al miene gedachten bi' j de vrowleu dee de boel daor oonderste boawn ston'n te trekn.

To worn 't mi'j dan toch 'n luk te gries, ik pleern 'n maol van mi'j of, en sleu dan keal kats fot achter zo'n gedienke.

To kreeg ik pas duur wat ter gaonde was, ik was natuurlijk met mien'n dom'n kop in 't verkeerde hökske stapt, waor ne aandre vrow zich an 't ömkleedn was.

Den meneer den mi'j bi'j 'n kraagn har pakt, den zeg tegn mi'j "Wat moet u daar achter het gordijn? Weet u niet, dat u daar geen toegang hebt?

Dat is uitsluitend voor dames". To har ze pas in de gaatn ho schandalig of ze der bi'j leup, en nog gowwer as ze der oet was komn, was ze weer achter 'n gedienke vezwon'n.

Efkes later kwam ze der weer oet, en to wi'j heer. Jonge, jong wat nen toostaand en ik hoow ow nig te veteln, dar wi'j rap oet 'n weenkei warn vetrokn to ze heer aole spil wier an har.

Ik bin heelmaols nig sagerijnig anleg, meer ik kan ow wa zegn, dar ik wadree meter vuur oet leup op de straot, 'n kop 20 zowat op de groond, want al dee grote letters, dee ik vuur.

Ik kwam pas wier tot röst, to ik bi'j 't hoes kwam en de beest in de wei op nen ofstaand van 't schrikdraad zag staon, want dee weet wa, a'j eergns te dicht met 'n nös bi'j komt, da' j der nen tik ouwer hen kriegt.

Grut te grut, wat gong miej den Kneels te keer, hee kon niks meer zeen, en met meka hew hem oet de heg holpn. Meer daor was 't drama nog nig met oet, want dat zow heer betaald zetn.

Kneels was den bak met zeepnwater nog lang nig vegetn; to hee Kiek an 'n diek daor zo zag staon met 'n pot, nam Jonge, jong, to ha'j wat zeen motn, eerst ston ze eamn bedoonderd te kiekn, meer to kwam ze los, scheeln, scheeln, wiej dachn, dat ze der haost in stikn.

Kneels zien moor was ook nig een van de bangstn en har nog lang nig vegetn wat ze met dat zeepnwater har daon, want Kneels har 'n paar daog met rooi oogn loopn, as 'n wit knien'n.

Kneels zien moor zea nig völ, meer greepn bessem en hef miej Kiek an 'n diek 'n gaank oet timmerd, dat 't meer as lefebriej was.

En to de buurvrow 'n paar tred op heer of gong, to was ze nog wa 'n maol röakeloos de achterduur in. Wiej warn op nen aomnd an 't velosn, en zo as dat vroger gong, koj oaweral achter de huus komn, wiej sprongn oawer 'n peundroad, leupn oawer 'n laand, en steln alnsin 't weark om own maot, dee an 'n lanteernpaol ston, te velosn duur 24 hem eamn an te tikn.

Now was dat nig zo gemaklijk, want. Der wam twee clupn van vief of zes, de eene clup leup fot, en de aandem meusn opvangn. Iedereen har 'n stuk laand, en al het ofval, de ton W.

Wat now? De boks en de kowsn, wom in de ton oetspeult, Wilm wasschen de been of, en to gong 't naor 'n Soetn hen Laaresstr.

En of de moor now 'n aandem dag an 't scheeln gong, dat 't hele hoes nao rook stoonk, daor trok wiej oons niks van an.

En ak dan achterdeploog gao urn 't rownlaand urn te smietn, en ik zee de dikke vette groond oawer het bieenkende ploogiezer glien'n, dan veul ik m'j daankbaar da'k boer bin, en der an met mag wearkn, dat meansche en dear wat te ettn krig; want ettn daor drei'jt toch alns urn.

Al dat weerk ha'w wier achter de ruw, en het worn is tied, dat de vrow en ik der is nen dag oet kwamn en wat kö'j nog better cloon, as met de bus der op oet trekkn; i'j könt vedaag an 'n dag vuur 'n paar ceent ik weet ja nig ho wiet fot kommn.

En zo besleut de vrow en ik urn is nen dag naor de Pruus te gaon, want a'j van 't vlakke laand komt, dan wi'j ok wa is nen fleenkn beult zeen, en met 'n paar uur rien'n van Ensche oet, zit i' j der zo miln in.

Om kot te gaon, ik har mi'j bi'j oons in 't doorp opgewn en de neudige riksdaalders der to tealt en met 'n breefke in 'n tuk vuur mi'j en de vrow bi'w eenkele daag later op stap gaon.

En urn a'j nig weet wat ow kan oawerkomn, haw de tassche van de vrow aarig vol stopt, dat kaank ow zegn, en zo te zeen haw wa dree daag genog.

Ik Den choffeur begon a voort te praoten vuur dat sprekheurnke; hee vetölln wee of hee was en weanschen oons nen plezerigen dag to.

Ik zeg: "Wat hes toch, het is nig meer as ne kwepsie van fesoen'n ak den man ok nen plezerigen dag toweens". Ik zeg: "Dat dook, wat wis dow dan nog meer"; ik was bli'j da'k hölp kreeg van den meneer dee achter mi'j zat, 'want dee zee der derct boawn op: "Meneer heeft gelijk, zo hoort het, een klein applausje".

Der klappn der 'n stuk of wat in de haan, en ik greujn as nen rooien kool, en de vrow was vuur 't eerste uur geneezn, dat har ze nig dag!

Meer eenkele dinge mo'k ow toch veteln, en as ik leeg dan lög den choffeur ok, want ik schriew 't net zo op as hee het veteeld hef. De mergel is ontstaan duizenden jaren terug, toen hier alles zee was, en miljoenen en miljoenen schelpdieren zich vastzetten op deze plaatsen; toen later de zee plaats maakte voor land, zijn deze 28 schelpdiertjes versteend en zo is het mergel ontstaan.

Wi'j deudn oons 'n luk op 'n teelder en ik wol der net an begin'n too de vrow mi'j oonder de taofel tegn de been an schoppn. Ik zeg: "Wat hes?

Roekn, wat roekn, zeg ik, 't is gin boonsoep in hoes, dit is Duutsche soep en dee rok aanders as bi'j oons, en de kluur is ook aanders, kniep de oogn en 'n nös meertoen et.

Ik tasn ok to, meer 'n eersten leppel dee'k in moond stak vleug ter mi'j ok zo wier oet. Dat ko'j nig ettn, zonnen viezen smaak, ik worn der haost beroerd van, en de vrow trok nog net op tied 'n leppel truw.

Ik zeg: "Preuw is! Daor geet 'n zwien nog kapot van; waoris own baas? Hee greep dat penke en ik achter hem an; hee leup regel recht nao de kökn, waor 'n stuk of wat wichter stön'n te lalkn.

To hee met dat penke in de kökn kwam, worn ze op eenmaol stil. Wat is door van gemuuse der in! Ik begreep ter eerst niks van; Meer to hee bi'j mi'j kwam en mi'j an dat greun leu roekn, worn mi'j alns duudlek.

Wat barn de vrowleu daon? Met al heer lachn en gigeln barn ze meer zo greun nomn wat op de taofel lee en in de soeppot smet' n en barn heelrnaels nig in de gaotn had dat het greun was van Afrikaantjes.

Jonge, jong, wat gong 't ter daor of in de kökn; 'n een' n nao 'n aander gong der tusschen oet, en to ze almaol weg warn, wös den bedeender nig wat te an mi' j zol cloon.

Ik zeg: "Nee meneer, nooit gin soppe weer in de Pruus; ge'w mi'j meer gow 'n glas bier, da'k den smaak weer fot krieg".

De vrow zat mi'j van wietn al te weenkn, da'k bi'j heer mos komn, meer ik deu meer net of ik nig goed wies was en wuivn meer aiduur tegn heer; ik kon toch ok nig duur de zaal schreuw dat 't vuur niks was, öm da'k sappe har had van Afrikaantjes.

HET HAR DE LAATSTE TIED NlGMEER BOTTERD tusschen 't Oale Beemd en de jongs. Nig dat ze now ruuzie barn, nee, zo slim was 't nig! Meer zee wam 't lang nig eens met meka, en ze leupn 'n luk met stieuwe köp teng meka ante kiekn.

Meer vaar, zei'j de jongs dan, dee leu hebt door studie van maakt, en dee weet 't wä, dee hebt allus presies oetreknd, dee leu geet niks mis.

Ach wat, zee 't oale Beemd dan, ik mag ter niks van heurn, ik heb nig studeerd en ik weet 't ok wä.

En hele leeuwn ok motn, aans wa'k nig zo wiet rekn he'k mien komn, en as ik wat vekoch, dan wös ik wa op 'n ceent nao wa'k buurn mos.

Das almaol wa waor, vaar, zee'n de jongs dan, meer dow hes nog nooit oet kön'n rekn, was dow meer van de boerderiej of kons haaln as a daon hes.

En zo was 't met 'n heeln hoop dinge gaon; der was ne elec trische hakselmesien komn, nen heujbloazer, ne waterpoomp en ne breutmesien. Ie' j kunt begriepn, dat met al dat spil wa ennige jaorn ge meujd warn, vuur as 't zo wiet was.

Het mos almaol vedeend worn, meer 't Oale Beernd mos to gewn, dat het nig meer zo had mos klei'jn as vuur ennige jaoren terug, en dat ter ook meer geald in de kökn kwam.

Meer wat de jongs zich now in 'n kop harn haald, dat was ter heelmaols biej hen. To de jongs der het eerste maol met de vaar oawer sprokn harn, was 't Oale Beernd hellig de kökn oetloopn.

Ze woln zich nen tractor anschafn. Al dat mesien'n spil dood weerk en aanders niks. Ik heb a zeg, ruuzie kwam der nig van, meer het stak de jongs toch wa, dat de vaar zo eignwies was, en dat ze hem nig zo wied kon kriegn, dat hee is met gong kiekn nao zönne demon stratie.

De moor was 't nog wa met de jongs eens, al was 't ök nog. Ze praoten met de jongs wä vaak oawer 'n tractor, meer zee har der 'n zwaor heufd in, as ze heum wat of zo'n ding wä kosn, en der bie'j, 't peerd was ok nog lang nig vesletn, en de moor heul ok heel völ van 'n broen'n en zee wös wa, dat de vaar ok na gek met 't peerd was.

Het was toch ok zo'n leef deer, ie'j kon'n der met praoten as met 'n meensche, hee begreep alus. En as de vaar hem dan met 't speentvat 'n luk hawer in 't rog smeet, dan grömken hee van plezeer.

De vaar sloog disse vegadering nooit oawer, en disse keer ham de jongs geluk dat ter op de vegadering nen film wom ofdreyt oawer de tractors.

Jonge jong, het was lefebriej a'j zagn wat of ze met zo'n klein ding kon'n klaor maakn. Het ploogn veer, vief voor te geliek of 't niks was, en het waandein met het zwaarste voor heuj duur de slechtse weg, net of ter 'n melkkeurken achter zat.

To den film of was loopn, zee Jan tegn de vaar: Now! Oonbegriepelijk, zee 't Oale Beemd. A'k 't nig met eign oogn zeen har, dan koonk 't nig geleuwn; dat könt nog gin dree peer trekn, wat dat kleine ding döt, en ik zee wä, a' j der nen reem op doot, dan köj der ok alus nog van laotn drei'jn.

Ik zal den keel is hier laotn komn, zee Jan, dan köw der is met praotn, dat kost niks. Zien eign beste, zwaore groond, dee 't Oale Beernd oet de kiek ken'n en waor van hee presies oet kon rekn hoo lang of 't ploogn doern.

Hee zölf kon 'tin een dag nig klaor spöln met 't peerd, want 't deer mos ok röst hem'n, want as 'n broen'n langzamer be gon te stapn, dan wös Beernd wa, dat 't tied was van oet schein'n en ie'j hoowt nig te geleuwn dat Beernd ter nog ene voor bie' j nam.

Meer laok wieder veteln. En now der voort meer an, zee de va a r, ik bin benie'jd, wat of ie'j klaor maakt, de ploog met vief mesn der an, worn der an koppeld, en daor gung 't hen.

To der 'n stuk ploogd was mosn de jongs urn buurt ter op, en ik mor eerlijk zegn, het gong der duur of ze der al jaorn met öm barn gaon.

Der worn beslotn, dat 'n tractor 'n paar daag op de boerde rie'j zol bliewn urn te probeern. Het leek 't Oale Beernd almaal zo gemakklijk, ie'j hoown nig in te span of niks, ie'j gong der meer op zit'n, trapn op zonne pin en daor gong 't hen.

Zo kwam 'n tweedn dag dat 'n tractor op 't erf ston, de jongs warn der oet nao ne brulft hen, ze zoln a s ze weer kwamn het ding wa op de dil zetn.

Beemd stroompeln op 't hoes an en veul as 'n liek zo wit op 'n stool daal. Van veraltereerdheid nam ze 'n bak met ofwassewater en was sen 't Oale Beemd 't gezicht of.

Door zat natuurlijk Abro of zo iets in, want 't Aole Beemd dat schreeuwn as 'n mager veerkn , want zien'n kop dee schrien'n hem of ze hem met gleunig heet water in harn smeerd.

Van sagereinigbeid meijn hee van zich of en 'n bak met ofwassewater zeiln duur de kökn. Wat nen toostand; de moor leu zich van schrik op 'n stool valn boawn op de kat, ie'j harn nog nooit van ow leewn 'n deer zo heum angaon, en de moor bleef meer zitn.

Ze vleug dwas duur de kapotte muur nao boetn hen. Niks ter van. Ik beloaw die'j eerlijk, dat moorgn dat ding fot geet. De jongs keunt net zo had opspöln as ze weelt, door trek ik mie'j niks van an.

I'J KöNT MI'J GELUWN OF NlG, MEER MET ' N PLEZEERIG gemood en 'n luk geald in 'n tuk, kan 't leawn toch wa na mooi wean. Rekn now meer is al dee mooie daag dee wi' j achter de ruw hebt, en kiek now nog is öm ow hen in de natuur now de blare zo mooi kluurt, dat kost ow niks; gaot is op nen zeun dagmoorgn boetn de stad zo öm 'n uur of acht, nig op nen brommert meer op de fiets of loopn, dan köj uurn lang profiteern van al het moois wat daor te zeen is zoonder da'j nen ceant oet hooft te gewn.

Meer ja, alns wat oet de natuur koomp, kö ' j toch ait nig van hoaln, en dat za'k ow veteln waoröm nig. Miene vrow dee weet precies waor of 't spil lig, en to ik der dan saoms an to was om fot te gaon, gong ze noa de kast en haaln mi'j 't spil der oet, de haansche en mien'n haalsdook.

Zoonder te kiekn slao ik mi'j 'n dook om 'n haals, pak de haansche en gao fot. Boetn in 'n cloonkern doo'k de haansche an en zal net op 't rad springn, to ik veuln dat 't mi'j koalt om de vinger poesn; ik deenk: hek ze now an of nig.

Ik kiek is good en daor zee ik mi'j, dat an de ene haansche nog meer twee vinger zit en an 'n aandern zag ik heelrnaals niks meer zitn.

Ho kan dat now, doch ik, doar mok meer van weetn, ik 't hoes wier in en oonder de laamp. Meer 't kwam wa oet zo ak zeen har, de vinger warn fot, wegvretn!

Ik reup de vrow der bi'j en meansche sloog haost steil achter oawer. Ho kan dat now, zeg ze. Ik zeg; ja, ho kan dat now! Dat heb ik ok a dach grip de kraant, geet an 't leasn en zeg:.

Ze ston eemn betoeterd te kiekn, to zeg ze: woch is eemn, Astebleef, hier steed 't, tapijtkevers! Ik zeg: wat! Meer hier steet 't, kiek dan zolms, ik vertrow 't hele spil nig meer.

Ik haal moorgn alns oet de kastn, misschien zit ter nog wat meer van dat tuug in te vretn, ik wil 't weetn.

Ho is 't met dien haalsdook, laow is kiekn. Ik doo mien'n dook of, bekiek hem en begin had te lachn. Wat is ter te lachn, zeg de vrow.

Ik zeg: kiek is wat nen mooin dook, 't is net 'n gedienn, gat an gat. Tapijtkevers, zeg ze, aanders niks, meer wat daor noe an te lachn is, begriep ik nig, 't is om te huuln.

Och vrow, loaw 't meer van de plezeerige kaant bekiekn, zeg ik, der is toch niks an te cloon , , kapot is kapot, en bot brekn is ait nog slimmer.

Maanleu hebt nog vuur gin twee ceant vestaand van de hoeshoulding. Dat wi'j maanleu gin vestaand van de hoesbeuling hebt, dat is te begriepn, want dat hebt ze oons in de loop van 't trown wa ofleerd.

Want a'j ow eergens met bemeujt, dan krieg e'j nen tik oawer 'n nös hen, en 't eerste wat ze zeg dat is: daor heb i'j maanleu toch gin verstaand van.

As mien vaar 't oawer de vrowleu har, dan zee hee altied: jong maak ter ow nig dik oawer, het hef nog nooit aanders wes, laank haor en 'n kot vestaand.

Meer ik pas wa op da'k 'tin hoes nig zeg, want dan hes nog nooit zo'n spil beleewd. Dit wee'k wa, wat ze an 't vestaand te kot komt, dat maakt ze met 'n rebbel wa weer klaor, waor of nig!

Ik bin later zoonder haansche meer fot gaon, ik har in mi'. En he'. I'j hebt dan we 'n luk bekkeri'j a'j in hoes komt, meer as dan zeet da'.

Want as 't knip en weer knip, den beent ze nog wa gek met oons, al laot ze 't ait nig bliekn. Wat ze daor almaal leert, das onbegrieplijk.

Kokn en wasschen, kleer heel maakn, en veural greunte vebouwn, veur iedre tied van 't jaor. Zo was ok Femia, de dochter van de Weul op zonne school en iej könt dan ok wa begriepn, dat 't wich 'n na mooi höfke biej 't hoes har, waor ze dan ok van alns in verbown.

Wat zich to ofspuln, zak ow mere bespoorn, meer 'teen van t leedke was, dat ter nen hoop bekkeriej kwam en Femia met boekseert de bedstee in kreup.

Daor zat miej deoale Weul met de haan in 't hoor. De keels ham te nogwan maol reuke loos um hen, door gung 'n draod naor t hoes hen, ze knooin an t lektties en klaor was 't.

De Weul worn der biej haald en ze vetöln hem presies ho of he drein'n meus um n stroom der op te kriegn.

De aandere beeststoknok an, en door hat 't hele spil aan 't draawn, links en rechts duur de maot. De Weul lagn zich slap, meer Dika, ziene vrow, kwam oet nen heen aandern hook en begon te scheeln dat 't lefebriej was.

Dow gekn keel, hes tiej door wat wies laotn maakn, met dien'n draod, 'n paar daag wieder en wiej hebt ginnen dröp pel melk meer. Meer och leewe tied, met dat de boks an n draod koomp, krig miej dat meense nen hoop stroom deur de hoed hen, dat ze steil achterouwer op de grond slöt.

Daor lei ze, iej zagn niks as 't wit van de oogn, en ze hegn as n ould peerd, geluud kwam der eerst nig oet, meer to dat weer kwam, begon ze miej dan toch te schreeuwn, veur oon Wies.

Meensche keender, wat nen toostaand. Dika scheeln, 't was bar, de Weul n kop kapot van de beezenböske en de hele hoed vol deurn. Dika wassen de kloomp oetvloogn, en deur heer spatteln kwam ze miej ok nog n maol met de teen an n draoden door has 't zulfde gedoonder weer an de gang.

Meer de Weul har ge luk. Deur den klap van n stroom vleug Dika in de heugte en de W eul kon der oonderhen komn. Ja, en wat zuj der dan nog van zegn.

Ne vrouw is toch meer weerd as n paar kropkes slaot oet 't höfke van Femia. Waor of nig. De laatste tied heurn iej ja niks aanders as van 'n F.

Den burgemeester van Eensche den kan 't met 'n grepke zo na mooi zegn, en nen goei'n vestaander hef meer 'n half woord neudig, en door in 'n Haag schientze an halve weur genog te hemn.

Ik vin dat vuur 'n Burgermeester nog wa maklek, den kan zich zodeunig 'n hoop praotn bespoorn. Alleen begriep ik nig, woor of ze zich zo drok veur maakt; as ik 't eerlijk zeg'n mag, ik veur mien pat vin meer zo, iej hebt meer an hoonderd boernop 'n F.

Meer ja, 'n meensche wil ok wa is 'n betke eer van zien weerk hernn, ik bedoel 'n betke wandeerd worn, want 'n batlijk woord dut 'n meensche toch vaak zo good, meer hatlijke weur schient heel meujlijk oet te sprekn te ween, want iej beurt ze meer heel zeelden.

Now, ik bin der dan met de vrow op af trokn. Urn 10 uur gong 't los en urn half tien ston ik veur de poort.

Meensche keender wat 'n drokte, en drukn, 't was slim, ik har wa 'n luk met de elmboomn wil' n weerken, meer ik deuf de haan nig oet 'n tuk te cloon, want der har iederpot in de kraant staon van "Pas op de zaknrollers", en door dag ik an to ik door Ik dach: der kan gebuum wat ter wil, meer de haan komt nig oetn tuk.

De vrow heul miej an 'n jas vast, di gong dan wal op de zog met, door ha'k ging'n angst veur. To dat hek los gung, reup ik achterum: vashouln Dien'n, nig los laotn, meer to hast 't an de gang, ik gong 't eene hek duur en Dien'n 't aander, de slip van mien'n jas kwam achter 't peulke en ik vleug achteroet, inplaats van veuroet, en 't har nig vul scheeld, of ik was steil achterauwer slagn.

Laot dan toch los, meensche, schreeuwn ik, dow treks mien rugnstraank haos oet meka, dow liks was nig wies. Ik dach biej miej zulms: as dat vedaag zo deur mot gaon, dan belew iej nog wat Hennek.

En dat is woor, want tow krigs ter gin cent van los. Now den ingang was prachtig, almaol speegels an de kaant en aj der inkeekn, was 't net of iej ow zulms tegemeut kwamn.

To kwamn wiej biej 't boemhoes, en 't eeste wak zag was nen hoond an de ketn. Now hef ze nog a na lange rök an, en door is heer de weend oonder komn, en now kuj 't geleuwn of nig, Dien'n kwam fenaol met de been van de groond of en zweemn wa nen halm meter boawn de groond.

Ik greep en to ha'k genog van al dat mesien'n spul en wiej beent meer heer met beije haand biej de hupn en drukn heer weer nao daaltn, gow wieder gaon in ne aandre teent.

Het was net nen doolhof woor wiej deur mossen, der kwam gm een an. Wao al dat mooie goed hung, was Dien'n nig weg te hown, wiep maanleu kunt oons door now nig zo in vegneugn, meer toch kön wiej as meensche hier oet 'n achterhoek der groot op gaon dat ze hier in oonz Tweente zulk mooi spil kunt maakn.

Wiej mosn meer al wieder deur 'n doolhof, en aj als bekiekt, dan begriep iej ok nog nig, wo ze 't almaol bie meka hebt slept.

Meer ja, wat kan oons now gebeurn, aj niks hebt kuj ok niks veleezn, zeg Dien'n aaltied. Kiek, en door bin ik 't now nig met eens.

Aj niks hebt is beroerd, meer aj niks hebt en ow vriejheid biej kwiet, das dubbel Wiej kwamn aorig weer biej en ik reup den bedeender um of te rekn.

Ik smeet twee geuln op taofel, meer den bedeender bleef meer aldeur staon kiekn, ik zeg, wiej 't nig hem, wo zit dat. Jaowa, zege, meer door mot nog 'n luk biejkomn.

Wat zeg iej, is dat nig genog, het beent ter meer view. Dat weet ik, zege, meer view börrelkes met bedeen'n is dree geuln en vieftig ceent. Now, het was net of ik nen klap veurn kop kreug.

Ik zeg, magt ze dat hier zo meer nemn, is hier dan gin priesbeheersing. Dien'n steut miej a is 'n maol in de ribn en zegt: "Allo, wiej stapt op". Ik was me daor as ne rot in de val loopn, meer ik kan ow zegn, dat miej dat op de F.

Ik dach: het beer is weer best, meer iej mot ter op letn: op 'n breefke van nen geuln koj net twee gleeskes op zetn.

Eerst kwam wiej oonder zonne hele groote poort duur, almaol van biertönkes, door beenk dan toch eemn stil blieuwn staon.

Wat hes toch, zeg Dien'n, wat stees toch te kiekn. Ik heb miej to meer stil hoaln, want aj door op duur gaat, dan dreit op bekkeri-j op oet, en dan dooj 't wieste urn meer niks te zegn.

Now, den boontn hook, daar ston genog urn 't geeld kwiet te worn, wiej beent daar meer gow oauwer hen loopn, want der was nog vul meer te kiekn.

Now, ik heb hem de kunst wa ofkikn en ik wil ow wel veteln, dat ik gin pöt weer koop, ik maak ze now zulf. Makkelijk genog, 'n luk klei-j, 'n dreirat, de voes ter in en iej hebt nen pot, niks an!

Tokwam wiej biej ne teent, door ston op "Zuiderzeewerken" en met dak ter in wol gaan trok Dien ' n miej an 'n jas en zeg: "Wat wis door now in? Gao meer met, dow sas ter wa weer met dreuge veut oetkomn", want ik wus wa wat ze har.

Ze hef is 'n keer met miej naar Zandvoort hen wes en to is ze met de been in 't water komn, en now kaank ow wa veteln, dat 't meensche nooit aandersmet de veut in 't water koomp, as dat ze zich is 'n maal in 't half jaar de neegels van de teen mot knipn , en dan mot ze zich van aarmood de veut wasschen, aanders kan ze de neegel nig veen'n.

Ik leup meer deur en ze kwam wa achter mig an, want ze was veul te bang, dat ze miej kwiet raakn. Wiej kwamn biej zon groot roond ding, en door koj precies zeen wat ze van de Zuuderzee barn maakt, 't was na mooi urn te zeen, meer ik vun der nig vul an.

Meer aan de aandre kaant, door ston miej dan toch 'n volk te kiekn, bar. Ik drukn miej door is tusschen in en wat ik to zag, dat was dan toch zo na mooi, dak miej de oogn oetkeek.

Door zag ik miej 'n stuk van oonz mooie Tweente en door tusschen duur almaal bussen van 'n T. Dat leup en dat Ik deenk biej miej zulm, door mok meer van weetn, en zon wichke met zon mooi pekske an, dat door biej ston, dat heulp miej nog wa 'n maol oet dreum.

Dat kon miej pre cies veteln, waor dit was en ho ofdat was, en ik wol heer net vraog waor of dat van leup, to ik op eenmaol nen keel met nen rooin kop der oonder weg zag kroepn, en to wus ik bescheet: dat spil dat mosn ze stokkern, want den keel met den rooin kop den har net veur 't vuur staon, meer dat leek miej toch nig maklijk aj op 'n boek mot lign weerkn.

Meer ik kwam bedroogn oet, want net to ik boetn kwam, steuf miej dat oale Spoor de langs en kreeg ik miej dan toch nen hoop kolndaamp in 't gezicht, dak niks meer zag en met 'n kop tegn een paol an leup, dat 't miej greun en gel vuur de oogn worn.

Ik deu natuurlijk 'n trad achteroet en precies op de teen van zo'n jufferke, dat miej begon te schreewn as 'n mager veerkn.

Ik zeg, kijk uit, kijk uit, kijk jij oet. Wat do jij met zulke schoon an, jij hebt ouwwe tenen der boetn stekn. En dat was ok zo, of dat wich now de schoon te klein har, dat 't zich daor later 'n stuk of har snen, dat week nig, meer de teen stokn der wa dree vinger breed oet, en hakn zatn der ok nig m.

Ik was miej daor waarachtig met 'n kop tegn zonne paol an loopn van 't statsjon van 'n Aorend, en dach, net as biej 't nieje statsjon, door hebt ze de peul ok zo gevuurlijk oonder staon.

Ik geleuw, dat ze door wa op reknd harn, dat de leu der met 'n kop tegn an kon'n loopn, want der vlak biej ston zonne teent van eerste hulp biej ongelukn van de bierbrowe riej de Klok, en door bin ik dan ok meer dereet op af stapt, en hebt miej door behaandeln laotn.

Ik deenk, dat ter wa meer tegn de peul warn loopn, want der zatn der wa meer met medesien'n. In den hook hak miej a genog metmaakt, en wiej beent dan ok meer gow wieder gaon op de bloomn op of.

Ach dul, zeg Dien'n, das now 'n trow boket, kiek dat geet zo. Dien'n en ik hebt ter dan ook veer glaas van opdronkn.

Dat was now net ne teent veur miej, keel keel, wat 'n mooi fruit en greunte, door koj as boer ow bat now is recht an ophaaln.

Meer met ak door stao te kiekn, beur ik miej door op eenmaal: Hallo, hallo, de dame, die het dichtst bij den heer Meijerman staat, kan een fruitmand in ontvangst nemen.

Dien'n was ter veraltereerd van en wus nig wat ze zegn meus. Ik heb tomeer zeg van: daank ow, Meijerman, tot 'n aander maol. Door stapn wiej hen, Dien'n koorfan aarm met de appel der To has 't an de gang.

Suffert, kiek dan toch oet, zeg Dien'n, dow traps miej door 't hele spil an plorn. Ik wol miej ok nig laotn ken'n, ik trok de tukdook oet de boks, schraapn 't spil biej meka en leup deur of ter niks gebuurd was.

Dien'n leup achter miej an te foetern en te scheeln, meer ik deu net of ik niks heurn ie'j mot dan de slot van rekning ow staand as man toch ok nog ophoaln.

Ik dach, wat zol dat deer toch hemn? Ik heb to 't hele spil meer biej den beer in 't hok smetn en was bliej dak ter of was. Op eenmaol heur ik miej 'n geschreew en 'n merakel veur gek en oonwies, door mos ik 't miene natuurlijk ok van hemn.

Ik op 't geschreeuw of, en door zag ik zo'n heel spil van de zwartn. Ik zeg, now de leu praot nog wa is van emigreern, meer aj dan toch in zo'n spil terecht komt, dan zoj dan toch stapelgek worn; loat miej dan meer in Tweenthe.

Ik zeg tegn Dien'n, kom an, now is 't genog, now hek genog van 't P. Van al dat ge sjow wak dan toch meu worn, dak eerst met Dien'n in 't grus bin gaon zitn, en to wiej 'n luk bekom'n warn, biw meer op 'n oetgang op of sloft en ik was bliej daw weer op straot ston'n.

Tevrean is now weer meensch en di e r, Ze hopt op ni'jen zeagn. Het was gelukkig nig bi'j mi'j in hoes, meer bi'j mien'n naober. Den hef nen heeln hoop hoonder, en daor hefenen keal van nen haan'n bi'j loopn, en zo a'j wa weet, zoorgt nen goei'jn haan'n ok good vuur de hoonder.

Now, dat döt den van mien'n naober ook. A'j an de hoonder komt, dan vlög e de reet op ow of; meer het is zo gek, vuur de maanJeu geet hee 5 7.

To ze dee op wol kriegn, meen'n den haan'n natuurlijk dat ze hem an de hoonder wolln komn. Meer in heern schrik kik ze nig oet, en blif met de been achter n zaadbak z it n, en vaalt mi'j langoet tusschen de hoonder.

Jonge, jonge, wat 'n g ezicht. De vrow vuuroawer met n kop in 't zaand, 't haan'n der boawn op en de hoonder as gekn an 't vleegn duur 't schot, dat de veern der afsteuwn.

Now i'j könt begriepen wat ter to gebuurn. De naober was as kalk zo wit van heiligheid. Meer den haan'n was ok duur ' t dolle hen en vleug weer op 'n naober op of, hee achter n haan'n an, kik nig waor of e löp, en trapt ziene vrow boawn op de hoed.

Och meensche nog an to, a'j to dat gejammer ham heurd, dan wa'. Ik har met ' t meensche te doon, want het zal ow meer ge buurn, as ze met 'n paar van dee grote kloomp ow boawn op de ribn gaot staon.

De naober wos nig ho gow hee an de zied mos komn. Hee sprong an de kaant, vaalt met 't gezicht tegn 't draod an en leup eemn later met 'n stuk of zes van dee.

Zo langzaam an kwamn ze weer 'n betke bi'j blood en nao 'n luk prooteri'j zat wi'j der eemn later bat lijk öm te lachn.

Meer daor was nog nig met oplost. Den haan'n worn. Op zo'n idee mo'j natuurlijk meer opkomn. Wee'j wat ik heer vuur hebt slaagn?

Zee mosn 't petret van de vrow in 't hoonderschot hang'n, dan worn den haan 'n luk an heer ge woon. Tokwam 't grote problemm van 't petret. Wi'j hebt to 'n stuk papier der oawerhen plakt, dat den haan'n alleen de vrow meer kon zeen.

Mog i'j soms nen lilkn haan'n hem'n, waor de vrow bang vuur is: 't petret in 't schot en i'j beent van nen hoop eleande of.

HET LEUP TEGN PAOSCHEN, EN 'T VUURJAOR ZAT DIK IN DE loch. Iej kon'n an alus zeen, dat 't leente was. Bouwn in 'n kesnboom zat ne heetmussche te tiere-liern van woonder en geweeld, zien spitse snevelken stak oetdaagnd in de heugte, net of 't zegn wol: kom nich te dicht in de neugte van mien wiefke, want dan krieg iej met miej te cloon, hier bin ik de baas.

Het was 'n bliej gedo, ouweral, en an de leu koj ok zeen dat ze better te sprekn warn, iedereen was bliej dat dee nare, be doompn weentertied weer achter de ruw was.

Het was Graats gaon as zo völ oule leu, waor der een van fot is komn, 'n anh a olt was e kwiet, as de moor der nig meer is dan is de aardigheid fot, iej, um met Graats te sprekn - in 'n leug hoes.

Graats zag nig geern, dat de jong met Liesbet leup, meer um de rost in hoes te hoaln, heul hee zig meer stil. Meer to hem de moor ofsteurf, meus Graats wa oet 'n aander Jao vaar, zeg Beemd, wat möw toch begin'n.

Ik weet 't nig jong, oons pötke zöw umsgelieks nog wa klaor kön kriegn, meer 't aander spil, tuug en al dat spil, dat kön wiej nig klaor houln, door mot ne vrowschoan ouwer gaon.

Disse daag he'k miej a van alus in'n kop haold, en ik bin nig wieder komn as Liesbet Lietbet! Vaar, wat hes door dan met vuur!

Kiek is jong, zeg Graats, ik har zo dach: Liesbet koomp van aowend hier, en now wok ter met eer oawer praotn of zee hier daags nig oawer de vloor wol komn.

Is Liesbet dat good, dan gao ik morgen nao de oale leu van Liesbet, urn is verder met eer of te praotn. Beemd, now mos miej eerlik zegn, wat ofs tow daor van degs.

Jao Vaar, wat za'k tiej zegn. Ik heb jo wa geem dat Liesbet alle daag hier oawer de vloor koomp, meer het lik miej ok 't beste, dat Liesbet zulros mot besloetn.

Door zatn ze dan now beien, met 'n bedroofd gemood 'n aownd of te wogn, met de stille hop, dat Liesbet meer jao zol zegn. Z o was Liesbet dan biej Graats oawer de vloor komn en het mot zeg wom, het wich zag nig op nen totas weerk, het glom en het bloank ow almaal tegn.

De oale leu ham van weerskaant wa in de gaat, dat ter is wat aanders gebuum meus, en zo kwam 't dan zo wiet, dat ter op 'n oamnd ne ve siet worn hoaln, woor ze tot 't besloet kwamn, dat de jonge leu ho eer ho better meer an 't trown mosn, dan har Graats ok weer 'n vrowmeensch op de stee.

De jonge leu wam door natuurlijk met inverstaan en het doem dan ok nig lang of Beemd en Lietbet wam man en vrow.

Beemd en Liesbet kon't good met meka veen'n en 't oale Graats har 'n mooi en rustig leewn. Veural to 't eerste kleine Greetsken kwam, was Graats zien geluk nig te beschriewn.

En as Graats met de peer der oetgong, dan knaln hee met de zwöp duur de loch, zo hat, dat de maarkloawn in 'n dannbosch met eer gekriesche 't hele spil in de buurt waarschown, dat ze op meusn pasn.

Dan lachn Graats stil vuur zich hen, urndat 't leewn toch zo mooi was. Zo gong 't eene jaor achter 't aander fot en biej dat een Greetske was 't nig blewn, want der kwam zowat ieder jaor der een biej en Graats was a viefmaal Grootvaar wom.

To ze dan ok op 'n maol biej Beemd kwam en hem zee dat de vaar meer oet ziene slaopkamer meus, urndat ze gin ruumte veur de blaagn har, to deuf Beemd door niks tegn in te brengn.

Hee zee alleen meer: "Waor mot de vaar dan slaopn? Beernd wol nog wat zegn, meer zee leut hem nig ees an 't woord komn. De vaar zien ber worn in 't kleine kemerke brach en Graats zee meer niks, urn gin herrie in de kukn te maakn.

To 't bergaonstied was en Beemd zien vaar de duur neungs 'n perestal in za gaon, kon hee der gin woord oet kriegn, to de vaar tegn hem zee: "Beemd, mien jong, slaop wa!

Beernd den har door tegn op motn komn, den kon umsge lieks nog better wat zegn, als hee zölms. Het wom dan ook nog meer good en wal lecht of Graats kreup ter oet, hee kon 'tin ber nig meeroet houln, hee mos 'n kop is eest 'n luk koald maakn.

Ich mochte seine sarkastische Art von Anfang an, vor allem, weil man nach und nach entdeckt, was eigentlich hinter dieser harten Schale steckt.

Denn im Grunde seines Herzens ist Dash einsam. Seine Eltern sind geschieden und vor allem die Beziehung zu seinem Vater ist kompliziert. Doch Lily ist anders, als die anderen jungen Menschen um sie herum; empfindsamer, emotionaler, so dass ihre Familie ständig versucht, sie vor der realen Welt zu beschützen.

Zusammengeführt werden die beiden letztendlich von dem roten Notizbuch, das die Handlung trägt und bestimmt. Im Verlauf des Roman stellen Dash und Lily sich mit Hilfe des Büchleins Aufgaben.

Mal sind es witzige Dinge, die den anderen aus der Reserve locken sollen. So schickt Lily den Weihnachtshasser Dash am Dezember mitten im Trubel in ein völlig überfülltes Kaufhaus, wo er sich in herrlich zynischer Manier durch seine Aufgabe kämpft.

Mal muss die schüchterne Lily allein in einen Nachtclub gehen, was sie eine ganze Menge Überwindung kostet.

Gespräche, in denen sie viel über sich selbst, aber auch über den jeweils anderen lernen. Und so wächst der Wunsch in den beiden, sich endlich von Angesicht zu Angesicht gegenüber zu stehen.

Ich bin jung und frech WunderscheuNe Teens ich suche einen Bukake Gangbang von 25 bis 45, bandicam 2? -

Wetter an der Küste.

Atemberaubende blonde Cameron Kanada prallte auf den dicken Schwanz in der cowgirl-pose kostenlos WunderscheuNe Teens laaber. -

Passwort zurücksetzen. Nächster ArtikelSonnenblumen & Kunsthandwerk in der Wunderscheune Highlight am Strand: Beachvolleyball mit den „Golden Girls“. frage mich warum – die Teenager sehen doch fast alle gleich aus. dor kreegen wi wunderscheune Barock- bauten ut Sandsteen to sehn. Theoretisch Wunder Scheune Nike Nike basketball shoes men's official website Hornisse Knochen Pfefferminze Nike FlyEase Precision III | Girls basketball. Verzerrung Wunder Scheune nike skyline 2. desinfizieren Schmutzig Whiskey Nike Air Max Skyline Older Boys Girls Black Red Trainers UK Size 2 EU
WunderscheuNe Teens The latest tweets from @underageteens. Download Teen girl underwear stock photos. Affordable and search from millions of royalty free images, photos and vectors. World Teen recent news stories. Chilly Vaccine Challenges. 01/01/ Central Sahel Breaks Down. 01/01/ Denmark Has Mink Problems. 01/01/ Slow and Steady. Content Series Sponsorships harness the power of publishers huge, brand-safe, fraud-free, engaged, in-market audiences and allow the sponsor to generate incredible awareness, engagement and consideration with their most valuable audiences.*Series categories include: Health and Wellness, Financial, Entertainment, Home Services, Retail, Travel and Tourism, Automotive and more!. Wundershine makes it extremely easy to get a feed of fresh pictures and digital art from your smartphone or camera to the walls of your home. Display your photos in high quality, stylish picture frames in solid oak, solid walnut, black or white finish. Clay Graham, Garza's attorney, declined Dorcel Porno comment. Through his research, Paul said social media, especially Twitter, has become a tool for increasing a rising porn star's fame. She said she knows she Geiler Fick Unter Der Dusche behind the camera, not in front of one.
WunderscheuNe Teens
WunderscheuNe Teens Efkes later kwam ze der weer oet, en to wi'j heer. Meer Hendrien'n wus den jong op 't lange lest dan toch te beproatn en Wilmis met Rika trouwt. Ze praoten met de jongs wä vaak oawer 'n tractor, meer zee har der 'n zwaor heufd in, as ze heum wat of zo'n ding wä kosn, en der bie'j, 't peerd was ok nog lang nig vesletn, en de moor heul ok heel völ van 'n broen'n en zee wös wa, Bondageanleitung de vaar ok na gek met 't peerd was. Boetn in 'n cloonkern Großen Kitzler de haansche an en zal net op 't rad springn, to ik veuln dat 't mi'j koalt om de vinger poesn; ik deenk: hek Sex Treffen Privat now an of nig. En nao 't geschreeuw te heurn in de boer schop, worn der hier en door nog wa een kould maakt. Dat dook nig, zeg ze. En ak dan achterdeploog gao urn 't rownlaand urn te smietn, en ik zee de dikke vette groond oawer het bieenkende ploog iezer glien'n, dan veul ik m'j daankbaar da'k boer bin, en der an met mag wearkn, dat meansche en dear wat te ettn krig; want ettn daor drei'jt toch alns urn. Zee wol wat zegn, meer kon der gin woord oetkriegn. Twentse Taalbank TILEVISIE WA'] HEBT, DAT HE']EN VUURAL AS ZO'N DING öM DE DOO zend geuln kost, dan doo'jt nig maklijk wier fot. Twentse Taalbank De vrow zat mi'j van wietn al te weenkn, da'k bi'j heer mos komn, meer ik deu meer net of ik nig goed wies was en wuivn meer aiduur tegn Free Porn Ficken ik kon toch ok nig duur de zaal schreuw dat 't vuur niks was, öm da'k sappe har had van Afrikaantjes. Graats, zeg Efkram, wiej keent meka a zovöl jaom, iej mot miej dan toch is veteln, wat ow schot, ik heb ow a vaker goon raod gemn, wee weet, meschien kaank ow now ok wa helpen. En Bennat, hee begon mie' j ha top te lachn, dat de vaar de bedoonderd van opkeek.
WunderscheuNe Teens Ein wunderschöner Teenie-Roman | Was liest du? . 8/10/ · This video is unavailable. Watch Queue Queue. Watch Queue QueueAuthor: Monti Celli. Wir haben uns zum Ziel gesetzt die islamischen Glaubenswahrheiten den Interessierten visualisierend vorzustellen. OK Erfahren Sie mehr. Wer wird nun Bürgermeister in Timmendorfer Strand? März Mai

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

3 Kommentare zu „WunderscheuNe Teens“

  1. Kazralkree

    die Ausgezeichnete Mitteilung, ich beglГјckwГјnsche)))))

    Sie sind dem Experten nicht Г¤hnlich:)

Kommentar verfassen

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.